Strýktum vér oss nú ei svo fast, öll myndi kristnin fortapast.

http://www.althingi.is/altext/hlusta.php?raeda=rad20090723T110834&horfa=1

Á hvaða tímapunkti lífs síns nær fólk almennt tökum á mannlegum samskiptum? Getið þið sagt mér það? Ég hélt að ég væri búin að öðlast nægilega reynslu til að eiga þó ekki væri nema nokkurn veginn snurðulaus dagleg og hefðbundin samskipti við náungann. En nú, vinir mínir, stend ég á gati. Þannig er málum háttað að ég er gjaldkeri húsfélagsins í blokkinni minni og sé því um að greiða reikninga úr hússjóðnum. Við vorum að ráða nýjan garðyrkjumann fyrir sumarið og um miðja síðustu viku hringdi hann í mig og sagði mér að hann væri í þann veginn að fara að senda okkur reikning og að það væri gott ef ég gæti greitt hann sem fyrst. Ég hef aldrei hitt þennan mann en við áttum stutt og vinsamlegt spjall um vorveðrið, hekksnyrtingar og gróðurmold, sem lauk með því að ég sagðist mundu borga reikninginn við fyrsta tækifæri. Nú er það auðvitað svo að maður þarf að vinna smá undirbúningsvinnu áður en maður millifærir nokkra hundraðþúsundkalla úr sameiginlegum sjóði – maður þarf að kanna hvort fjárhæðin sé eðlileg, grafa upp tilboðið og þar fram eftir götunum – og þar sem ég var önnum kafin í vikunni ákvað ég að láta málið kyrrt liggja fram yfir helgi. Sú ákvörðun reyndist garðyrkjumanninum lítt að skapi; hann hringdi í mig strax daginn eftir og ítrekaði að hann hefði sett reikninginn í póstkassann hjá mér og að sér þætti vænt um að ég gæti gengið frá þessu sem fyrst. Mér fannst þetta óþarfa ýtni en áleit engu að síður hyggilegast að vera vinaleg, enda skiljanlegt í þessu árferði að menn láti lausafjárskuldir sínar ekki liggja lengi ógreiddar. Ég var síðan í mestu makindum að horfa á Ríkissjónvarpið á föstudagskvöldið þegar ég fæ sms: “Hæ, bara að minna á reikninginn frá garðaþjónustunni : )” Jæja, sagði ég við sjálfa mig, hann ætlar augljóslega að bögga mig daglega þangað til ég borga þetta, og svaraði engu en hugsaði mitt. Morguninn eftir gekk ég í þetta, hringdi í fulltrúa garðnefndarinnar, fann alla pappíra og borgaði reikninginn í heimabankanum kl. 11.44. Fjórum mínútum síðar, kl. 11.48, fæ ég sms: “Takk fyrir snúlla : )” Og nú er komið að þessu með mannlegu samskiptin. Hvernig svarar maður svona? Ég er búin að gera svona tíu drög að svari: “Ekkert að þakka, elskan”, “Sjálfsagt, sætabrauð”, “Njóttu, knús”, o.s.frv. Á ég að gera broskall? Eða kannski kosskall? Ég veit í alvöru ekki hvað er viðeigandi. Hvað á ég að gera?

Síðasta heilsuátak rann út í sandinn nokkrum andartökum eftir hátíðlegt upphaf þess, sem var í kringum áramótin. Ég fór út að skokka (eða jogga) en hitti Óla frænda minn fyrir utan húsið. Það var frekar napurt þennan dag og eftir spjallið við Óla, sem snerist að stórum hluta um hversu dugleg ég væri að vera úti að skokka (eða jogga), gat ég mig hvergi hreyft af kulda og fór þess vegna inn og fékk mér kaffi. Um daginn fannst mér að tími væri kominn á aðra tilraun og í þetta skiptið ákvað ég að innrita mig á heilsuræktarstöð. Ég ætlaði að mæta í fyrsta skipti í dag, hlóð MP3 spilarann í gærkvöldi og fór með fulla tösku af viðeigandi útbúnaði með mér í vinnuna. En hvað? Lokað vegna jarðarfarar.

Ekki aðeins komst ég að því nýlega að Jamie Lee Curtis er í eigin persónu hundleiðinleg. Hún er líka karlmaður.

Við rjúfum nú útsendingu frá blaðamannafundi nýrrar ríkisstjórnar til að sýna frá einhverjum leik í íþróttakeppni sem Ísland var ekki með í. Ef einhver vill vita meira um þessa nýju stjórn bendum við á mbl.is.

„Nokkri íbúar sem fréttastofa ræddi við í dag segja að sekúnduspurslámál hafi verið eum hvort fólkið gefði orið inni í húsinu.“

Úr frett sem birtst á visir.is i dag um Klaparsítgsbrunann

Ég hef nú strengt þess heit að bregðast við með þessum hætti næst þegar ég verð beðin um að skrá netfangið mitt á póstlista. Bara í dag (og enn er bara hádegi) er ég búin að fá samtals fjórtán tölvubréf sem rekja má til þess veikleika míns að geta ekki sagt nei takk, sama og þegið eða láttu mig í friði. Bréfin eru meðal annars frá eftirtöldum:

- Lilju Bjarnadóttur. Hún vill vekja athygli mína á útsölu í Benetton og bendir mér á að nú sé allt að 70% afsláttur af völdum barnafatnaði. Ég var reyndar búin að heyra þessi stórtíðindi, því að Lilja sendi mér sms sama efnis í morgun og einnig í fyrradag.

- Lindu Denli, framkvæmdastjóra Economist-búðarinnar. Hún býður mér bókina Pocket World in Figures 2009 á kostakjörum með því skilyrði að ég panti hana í dag. Frekar mikil óskammfeilni finnst mér, í ljósi þess að ég átti að fá þessa bók ókeypis með blaðinu bæði í ár og í fyrra, en fékk aldrei.

- Nadine Dulac, starfsmanni Alþjóðabankans í Washington. Frá henni fékk ég stutta orðsendingu á frönsku um að skýrslan um raforkudreifingu í Senegal væri loksins komin út. Frábært. Þótt fyrr hefði verið.

- Amazon.com vekur athygli mína á nýjum titlum í flokki vísindabókmennta, m.a. The Race for a New Game Machine: Creating the Chips Inside the XBox 360 and the Playstation 3 eftir David Shippy.

Ég held að gróft áætlað megi flokka u.þ.b. 70% af þeim bréfum sem mér berast sem ruslpóst. Í þeim flokki eru næstum daglegar tilkynningar frá Orlofssjóði BHM um lausar íbúðir á Akureyri eða Egilsstöðum, endalausar óumbeðnar upplýsingar frá Stúdentaráði og Rebekku Sigurðardóttur og öllum þeim einstaklingum sem hafa óheftan aðgang að augum mínum gegnum Háskólann. Vinsamlegast ekki spyrja hvernig það gerðist, en ég fæ líka vikulega auglýsingar frá Bónus um að nú sé komið nýtt kortatímabil eða um sprengitilboð á íslensku kjöti. Til að bæta gráu ofan á svart er ég lögð í einelti af jafnaðarmönnum á Facebook.

En nú er mál að linni. Ég hef ákveðið að horfast í augu við mistök mín, sætta mig við orðinn hlut og fá mér nýtt og óspjallað póstfang sem enginn hefur aðgang að nema þeir sem eiga erindi við mig persónulega. Ég ætla ekki að birta það hér, af augljósum ástæðum.